ผู้เขียนขอกล่าวสดุดีในความกล้าหาญของกลุ่ม นปช.ที่กล้าออกมาปกป้องประชาธิปไตย สิทธิของตน และสิทธิของประชาชนหลายล้านคนรวมทั้งผู้เขียนที่เลือกรัฐบาลพลังประชาชนมาปกครองประเทศ ซึ่งรวมกันแล้วคือ “เสียงข้างมาก” ในประเทศนั่นเอง เพราะในระบอบประชาธิปไตยคุณต้องยอมรับเสียงข้างมาก

ระบอบประชาธิปไตยถือเสียงของคนส่วนใหญ่เป็นเกณฑ์ควบคู่กับการคุ้มครองสิทธิของคนส่วนน้อย แต่ประเทศประชาธิปไตยทุกประเทศเคารพเจตนารมณ์ของคนส่วนใหญ่และจะไม่ยอมให้เสียงข้างน้อยมาล้มเสียงข้างมากได้

ไม่เคยมีประเทศประชาธิปไตยเข้มแข็งประเทศใดให้ “กฏหมู่ของคนส่วนน้อย” มาอยู่เหนือกฏหมายได้หรือมาริดรอนสิทธิของคนส่วนใหญ่ได้

“กลุ่มกบฎพันธมิตรและนักเลงศรีวิชัย” และประชาชนผู้สนับสนุนกบฎพันธมิตร เป็นใคร ถึงบอกว่าตัวเองมีสิทธิล้มรัฐบาล?!?พวกคุณน่ะคือเสียงส่วนน้อย ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ?

 

สิ่งที่กบฎพันธมิตรฯและผู้สนับสนุนกระทำอยู่ตอนนี้คือ ความต้องการล้มล้างรัฐบาล ล้มล้างระบอบประชาธิปไตย พวกคุณไม่ได้มาชุมนุมกันเพื่อประท้วงในนโยบายของรัฐบาล เป้าหมายสูงสุดของพวกคุณคือ ล้มล้างสถาบันการเมือง ล้มล้างประชาธิปไตยในระบบรัฐสภา บทสรุปคือพวกคุณต้องการยุติการปกครองในระบอบประชาธิปไตยนั่นเอง

ประเทศไทยยังไงมันก็ต้องมาถึงวันนี้ วันที่มีคนสังเวยชีวิตเพื่อประชาธิปไตยอยู่แล้วเพราะ “กฏหมายและการบังคับใช้กฎหมายมันไม่ศักดิ์สิทธิ”

ไม่ศักดิ์สิทธิเพราะ “กลุ่มกบฎพันธมิตรฯ” ที่นำโดยอาชญากรการเมือง 9 คน พูดจาปราศรัย เปิดเวทีกล่าวโจมตีท่านอดีตนายกฯทักษิณ พรรคพลังประชาชนและผู้ที่สนับสนุนอดีตนายกฯทักษิณและพรรคพลังประชาชนเป็นเวลากว่า 3 เดือน มีการถ่ายทอดผ่าน ช่องปลุกระดมเอเอสทีวีชัดเจนตลอด 24 ชั่วโมง คำปราศรัยไม่เคยมีคำพูดที่ดีๆ มีแต่คำพูดไม่เหมาะสม หยาบคาย ใส่ร้ายป้ายสีฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยกับตนเองอย่างสกปรก วิธีการสกปรกแบบนี้ไม่ใช่ของใหม่ แต่มันเคยถูกใช้ได้ผลมาแล้วเมื่อปลายปี 47 ก่อนรัฐประหาร

ที่ได้ผลไม่ใช่เพราะว่านายสนธิ ลิ้มทองกุลเป็นนักพูดฝีกปากกล้าหรือฉลาดล้ำลึกหลักแหลมแต่อย่างใด เพียงแต่คนที่ไปฟังและเชื่อนายสนธิเป็นคน “ฉลาดน้อย คิดน้อย ตั้งคำถามน้อย” เท่านั้นเอง

ซึ่งการกระทำของเอเอสทีวีนั้นมันผิดระเบียบกรมประชาสัมพันธ์เรื่องของการใช้ถ้อยคำต่างๆ หยาบคายอยู่แล้ว

หากมีการบังคับใช้กฎหมายอย่างตรงไปตรงมาโดยเฉพาะอย่างยิ่ง “ตำรวจ” และ “ศาล” ถ้าบังคับใช้กฎหมายมีการจับกุมดำเนินคดีอย่างฉับพลันทันที เอเอสทีวีซึ่งไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดสถานีโทรทัศน์ ถ้ามีการดำเนินการอย่างตรงไปตรงมาตามกฎหมายจริงๆ บ้านเมืองสงบแน่นอน

ดังนั้น “กฏหมายและการบังคับใช้กฎหมายมันไม่ศักดิ์สิทธิ” นั่นแหละคือหัวใจที่ทำให้เกิดการขัดแย้งอย่างต่อเนื่องมาตลอด

เปรียบเทียบกับการจราจลในประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี 48 ที่กลุ่มวัยรุ่นขว้างปาก้อนหินทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจ และยังได้จุดไฟเผารถยนต์ ทำลายทรัพย์สินของทางราชการและบ้านเรือนประชาชนเป็นจำนวนมากในหลายๆ เมืองทางตอนเหนือและตอนใต้ของกรุงปารีส จนทำให้ถนนในเมืองหลวงปารีส ไม่ต่างอะไรกับถนนในเมืองราห์มาล่าห์ในเขตเวสแบงค์มาแล้วนั้น รัฐบาลฝรั่งเศสสมัยที่ประธานาธิบดีนิโคลาส ซาร์โคซี ผู้นำฝรั่งเศสคนปัจจุบันยังดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยอยู่ให้อำนาจเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นประกาศเคอร์ฟิวส์ เพื่อยับยั้งการจลาจลในแถบตัวเมืองแล้วการประกาศเคอร์ฟิวส์นี้เป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายเก่าอายุ 50 ปี โดยเจ้าหน้าที่สามารถประกาศห้ามออกนอกบ้านในพื้นที่ต่างๆ “ที่มีความจำเป็น” เพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวของคนและยานพาหนะ ตลอดจนสามารถกำหนดเขตปริมณฑลรอบจุดต่างๆ ซึ่งเกิดความไม่สงบถ้าไม่ออกมาตรการทางกฏหมายที่เข้มงวดมาใช้ก็จะทำให้รัฐควบคุมได้ลำบาก

นี่ขนาดประเทศฝรั่งเศสเป็น ประเทศแม่แบบประชาธิปไตยแถมเต็มไปด้วยพวกเอ็นจีโอ(NGO) เพียบ ยังทนไม่ไหวกับพฤติกรรมป่าเถื่อนของม็อบวัยรุ่นเหล่านี้ยังต้องออกประกาสเคอร์ฟิวส์

เท่านั้นยังไม่พอซาร์โคซีร์ยังเรียก “ม็อบอันธพาลที่ก่อเหตุ” นี้ว่าเป็นพวก “ชนชั้นต่ำ” ซึ่งก็เป็นคำที่เหมาะสมแล้วเพราะทำผิดกฏหมายและทำลายทรัพย์สินทางราชการและของประชาชน จะเป็น “ม็อบผู้ดี” ได้อย่างไร

แต่ถ้าเป็นที่เมืองไทยก็เดาได้ไม่ยากหากรัฐบาลเลือกทำแบบนี้ “พรรคฝ่ายค้านและผู้สนับสนุน” คงออกมาต่อต้านแน่นอนหาว่ารัฐออกกฏหมายเผด็จการสนองอำนาจของตน…..จะว่าไปพฤติกรรมของพวกสนับสนุน “กลุ่มกบฎพันธมิตร” ล้มรัฐบาล ล้มล้างประชาธิปไตยก็คือ พฤติกรรมของพวกบ่อนทำลายประชาธิปไตยนั่นเอง

ในต่างประเทศไม่มีหรอกที่คุณจะมายึดทำเนียบรัฐบาลได้ นั่งกิน นอนหน้าทำเนียบเป็นสัปดาห์ ถูกตำรวจกวาดจับไปหมดแล้ว หากไม่ยอมก็ต้องถูกส่งเข้าคุก ถูกส่งเข้าคุกยังไม่พอถูกตั้งข้อหาทำผิดกฏหมายด้วย เพราะทำเนียบรัฐบาลถือเป็นสถานที่ราชการ เป็นทรัพย์สมบัติของคนทั้งประเทศที่เสียภาษี หากคุณบุกรุกสถานที่ราชการโดยไม่ได้รับอนุญาตก็ต้องโดนจับสถานเดียว มีแต่ประเทศไทยนี่แหละที่ยอมให้พวกพันธมิตรฯมันมายึดทำเนียบได้
เป็นนักการเมืองที่เป็นตัวแทนของประชาชนมันต้องแสดงความเข้มแข็งกว่านี้

และขอสดุดีวีรกรรมของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) “นักเลงประชาธิปไตยตัวจริง” ที่ช่วยกันปกป้องประชาธิปไตยขับไล่ “กบฏพันธมิตรฯ” กลุ่มอันธพาลข้างถนนที่เชื้อเชิญและสมรู้ร่วมคิดกับทหารปล้นอำนาจอธิปไตยไปจากประชาชนเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2549 ที่ผ่านมา

การแสดงออกของกลุ่ม นปช. ครั้งนี้ได้แสดงออกถึงความกล้าหาญ กล้าปฏิเสธกลุ่มอันธพาลการเมือง กล้าที่จะแสดงออกในสิทธิที่พึงมีของตน ไม่ให้ใครมาหยามสิทธิของตนได้ง่ายๆ

พวกเขาไม่สมควรได้รับการด่าทอ ประณาม ตำหนิและปรักปรำจาก “ปากของคนที่เรียกร้องความสมานฉันท์แต่สนับสนุนกลุ่มคนที่เป็นปฎิปักษ์ต่อระบอบประชาธิปไตย” หรือจาก “ปากของนักวิชาการหรือคนที่บอกว่ารักประชาธิปไตยแต่อยู่นิ่งเฉย หาความกล้าหาญอย่างเขาไม่ได้” ว่า “กลุ่ม นปช.พาคนไปตาย”

เพราะเสรีภาพและประชาธิปไตยไม่เคยได้มาฟรี

เพราะนับแต่นี้ไป “มันหมดยุคคนดีต้องเสียสละแล้วแต่คนเลวต้องได้รับการลงโทษ”

เพราะที่ผ่านมา “คนดีต้องเสียสละแต่ทำให้คนเลวเหิมเกริม” มากขึ้นทุกวันจนเศรษฐกิจที่เริ่มแข็งแกร่งและชื่อเสียงเกียรติภูมิของประเทศในเวทีโลกที่สั่งสมตลอดระยะเวลา 6 ปีที่ผ่านมาภายใต้รัฐบาลทักษิณต้องย่อยยับไปกับตา

ณ ตอนนี้สิ่งที่พวกเขา กลุ่ม นปช. สมควรจะได้รับคือคำว่า “กำลังใจ” เท่านั้น ในห้วงเวลาที่ประเทศไทยตกอยู่ในยุคที่กฏหมายไม่สามารถคุ้มครองความเสมอภาคอย่างเท่าเทียมกันได้

สุดท้ายนี้ขอไว้อาลัยกับการจากไปของคุณณรงค์ศักดิ์ กอบโธสง กลุ่มคนโคราชรักประชาธิปไตย และขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งกับญาติผู้เสียชีวิตจากน้ำมือของกลุ่มกบฎพันธมิตรด้วย

ชื่อของท่านจะไม่เลือนหายไปจาก “ทำเนียบนักต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย” ในหัวใจคนรักประชาธิปไตยอย่างแน่นอน

หากประเทศไทยมีคนอย่างคุณลุงนวมทอง ไพรวัลย์สัก 100 คนหรือคุณณรงค์ศักดิ์ กอบโธสง กลุ่มคนโคราชรักประชาธิปไตย นักเลงประชาธิปไตยอย่าง นปช. ประชาธิปไตยของไทยคงมองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ในเร็ววันนี้

ขอพระเจ้าคุ้มครองผู้ที่ออกมาปกป้องประชาธิปไตยและผู้ที่ได้รับบาดเจ็บทุกท่าน

ในตอนนี้นายสนธิ ลิ้มทองกุลทำสำเร็จแล้ว คือทำให้คนไทยหลายคนขยะขแยงและกลัวไม่กล้าที่จะใส่ “สีเหลือง” และ ”สีฟ้า” สีที่เคยเป็นความภาคภูมิใจของคนไทย ออกจากบ้านเลยเพราะเกรงว่าจะถูกเหมารวมว่าเป็น ฝ่าย “กบฎพันธมิตรฯ” กลุ่มที่มีพฤติกรรมที่น่ารังเกียจในระบอบประชาธิปไตย